W założeniu czasopismo ma być instytucją integrującą środowiska naukowe Podbeskidzia. Trybuną, która umożliwi rozwój nauczycielom akademickim, doktorantom, zdolnym studentom. Tworząc warunki publikacji wszystkim naukowcom i intelektualistom naszego regionu chcemy, by Świat i Słowo stało się podbeskidzkim ośrodkiem intelektualnego dialogu. Mając na uwadze interes własny, deklarujemy otwarcie na wszystkie ośrodki akademickie w kra­ju i za granicą. Dowodem naszej gotowości współdziałania są: "krajowa lista" członków Rady Programowej oraz dobór Autorów, którzy przysłali teksty do pierwszego numeru.

Formuła pisma przewiduje dwa działy: Studia i szkice oraz Materiały, komentarze, recenzje. W pierwszym, obszerniejszym, znajdą się rozprawy i eseje filozofów, teologów, filologów, pedagogów, psychologów, historyków, socjologów, filmoznawców, również innych specjalistów w zakresie szeroko pojętej humanistyki. Mamy nadzieję, że z czasem przyłączą się informatycy i inżynierowie, rozumiejący, że w nowoczesnym świecie oddzielenie humanistyki od nauk technicznych jest błędem. A właśnie Akademia Techniczno-Humanistyczna we współpracy z Instytutem Teologicznym daje szansę łączenia tradycji duchowej z nowoczesnością, etyki z pragmatyką, kultury chrześcijańskiej z postępem cywilizacyjnym. Numery pisma będą miały charakter monograficzny (wspólny temat w różnych perspektywach badawczych), tak pomyślany, by mógł zainteresować zarówno humanistów, jak też reprezentantów nauk
matematyczno-przyrodniczych i technicznych.

Naukową lekturę świata - umożliwia i warunkuje słowo: kreacyjne, adresowane do Innego, oczekujące odpowiedzi. Słowo pisane (Pismo), zanurzone w powodzi innych słów, coraz rzadziej bywa odnoszone do Słowa. Czasopismo łączące akademickie środowisko duchownych z inżynieryjno-humanistyczną uczelnią świecką tworzy przyjazną przestrzeń do interdyscyplinarnej rozmowy o problemach współczesnego świata, o perspektywach nauki, o sytuacji, w jakiej znalazły się szkoły wyższe, którym dokucza kryzys aksjologiczny (zwiększa się liczba studentów, lecz spada jakość kształcenia i autorytet uczonych).

"Ucieczka uniwersytetu - jego profesorów i studentów, od kwestii związanych z etyką stanowi po części efekt przyjętego milcząco założenia, iż naukowe jest to, co przynosi kwantyfikowalne rezultaty (książki, publikacje) osiągnięte przy zastosowaniu ustalonych i przyjętych procedur. Zapewne naukoznawcze opisy i ujęcie nauki w gorset algebraicznych algorytmów (...) odegrały także rolę w obniżaniu się prestiżu spraw związanych z etosem profesji" [T. Sławek: Antygona w świecie korporacji, Katowice 2002,s. 73-74]. W pełni zgadzamy się z przywołaną opinią i dlatego - od pierwszego numeru - zachęcamy Czytelników pisma do rozmowy o wartościach, do refleksji nad etosem. Pragmatyzm Akademii jest PRAGMATYZMEM ROZMOWY, pragmatyzmem mądrego dialogu, gdyż Akademia "z założenia i z racji działania wielu dyscyplin naukowych i artystycznych strzeże wielości obrazów świata" [tamże, s. 86], sprzyja przyjaznym konfrontacjom, bez których nie ma i nie może być "ruchu myśli", wymiany poglądów, promieniowania Słowa w obszar komunikacji.

Anna Węgrzyniak